Toch weer behoefte om even van me af te schrijven. Deze site bezocht ik een jaar geleden voor het laatst. Ik dacht toen dat ik dit niet meer nodig zou zijn, om van me af te schrijven. Had inmiddels andere manieren gevonden om mijn gevoelens kwijt te kunnen.

 

Ik ben al weer ander half jaar uit huis, ander half jaar een baan... Het valt niet altijd even mee. Vorig jaar zat ik in therapie bij het Riagg. Uiteindelijk heb ik een overplaatsing aangevraagd, dichter bij mij in de buurt. Dan had ik in ieder geval geen smoes meer om de afspraken af te zeggen omdat het te ver reizen was. Uiteindelijk heeft het tot vorig jaar december geduurd voor ik terecht kon op de nieuwe plek. Na weer een aantal intake gesprekken ben ik uiteindelijk terecht gekomen bij mijn nieuwe behandelaar. Ook zit ik inmiddels al weer ruim een jaar aan anti-depressieva. Ik ben achter af heel erg blij dat ik dit ben gaan gebruiken. Het helpt me enorm om toch even de scherpe randjes van mijn gevoelens er af te halen.

 

Ik woon in een huis van mijn werk (intern), daar gaan ze met je om als of je een dier bent, die je iedere week in een ander kooitje kunt stoppen. Ik ben in een jaar tijd inmiddels 3 keer verhuisd, dat is toch niet zo heel erg goed voor een mens. En al helemaal niet als je gevoelig bent voor veranderingen. Op mijn werk heb ik het heel erg naar mijn zin, werk op de kinderafdeling, dat is toch wel echt een afdeling wat voor mij is weg gelegd. Het is niet altijd even makkelijk, want er zitten ook hele zieke kinderen tussen, toch is het heel mooi om voor hun nog wat te kunnen betekenen. Alleen als er iets zwaar is, is het afscheid moeten nemen van kinderen. Waar je toch eigenlijk veel sneller een band mee opbouwt dan met volwassen mensen.

 

De therapeut waar ik inmiddels bij loop, bevalt me heel erg goed. Ik heb het idee dat er nu eindelijk iemand is die echt de tijd voor me neemt en me daadwerkelijk echt begrijpt. Afgelopen week ben ik er weer heen geweest, ze was 3 weken met vakantie geweest. Hierdoor lag mijn leventje als het ware 3 weken op z'n kont. Ik ondernam uitermate weinig. Hier heb ik donderdag ook even voor op mijn kop gekregen. Daarvoor was ik juist zo op de goede weg en het lijkt als of ik nu in 1 x terug val. Voor het eerst heb ik tranen kunnen laten zien bij haar. Hier liet ik haar erg mee schrikken en was voor haar ook een teken dat het echt niet zo goed met me gaat.

 

Wat ik erg moeilijk vind is gevoelens onder woorden kunnen brengen... ik voel me niet zo goed, maar waar dat nu precies door komt, tja... Wel zijn we duidelijk geworden dat ik me heel onbelangrijk vind. Dit niet alleen van mezelf vind, maar ook de bevestiging weet te zien in mijn omgeving. Dit hoeven maar kleine dingen te zijn, maar bijvoorbeeld door het keer op keer verhuizen. Wordt dat gevoel wel heel erg versterkt. Aankomende week gaan we hier verder op in om te kijken, of de tekenen die ik denk te zien ook daadwerkelijk waar zijn.

 

Ben ik echt onmisbaar in mijn omgeving?

 

Helaas heb ik een aantal weken geleden ook te horen gekregen dat een vriendin overleden is, door een overdosis te nemen. Helaas moet je dit dan horen via via... Nu kom ik steeds vaker haar naam weer ergens tegen, in mijn agenda, mijn telefoon, mijn mail en msn lijst... De kaartjes die ik laatst weer tegen kwam van haar... Ik merk dat ik er nu erg veel mee bezig ben en er over na denk, maar ook stiekem hoop haar nog is te kunnen bellen of te spreken... Hoe kan het gebeurd zijn? was het daadwerkelijk echt haar bedoeling? Zoveel vragen waar je mee achter blijft maar eigenlijk nooit antwoord op zult krijgen...

 

Zoals je merkt is er weer genoeg om over te vertellen, het is een chaos in mijn hoofd en dank ook dat het goed is om weer is wat vaker hier van me af te gaan schrijven... toch nog op een manier gevoelens kwijt te kunnen...

 

 

Inmiddels werk ik al weer bijna 3 maanden in het ziekenhuis, woon ik al weer bijna 3 maanden op mezelf.

 

Toch heb ik nog regelmatig dat ik vast zit. Volledig in de knoop, dat ik niet weet of dit wel de juiste keuzes zijn geweest. Werken kan ik nog zo lang, waarom begin ik nu al.

Ook weet ik dat er in mijn school weinig uitdaging meer in zat en dat dit juist goed was om te doen, maar toch blijven de twijfels bestaan.

 

Zelf weet ik ook, dat als er twijfels zijn het vaak komt, doordat ik moe ben en te weinig slaap gehad heb. Dan ben ik iemand die ook een slechte dag heeft en juist dan lopen de twijfels hoog op.

Ook merk ik dat mijn rug steeds vaker weer op begint te spelen, een hele dag werken gaat prima en de pijn gaat dan ook nog redelijk goed. Maar zodra ik thuis kom en op mijn bed ga liggen dan kan ik mijn draai niet vinden en weet ik niet hoe ik moet liggen omdat het zo veel pijn doet. Hier wil ik het niet graag over hebben met mensen, niet laten merken dat ik er weer last van heb. Wil mezelf blijven en niet dat mijn rug voor mij zelf komt te staan.

 

Aankomende week hebben we feest in het dorp waar ik altijd woonde, hieraan doe ik ook nog mee. De optocht, playbackshow, zeskamp. Allemaal erg leuk, maar toch vragen mensen, zeskamp, lukt dat wel met je rug?

Ik wil niet dat het een opstakel blijft, ik kan er heel erg goed mee omgaan tot nu toe en dat wil ik graag zo houden.

 

Morgen heb ik met ouwe klasgenootjes afgesproken om gezellig wat te gaan doen, hier heb ik heel veel zin in, ik mis vriendinnen om me heen. Dat eenzaam alleen rond hangen ben ik ook steeds vaker zat. Zou wel graag nieuwe vriendinnen leren kennen, maar zou niet weten waar en hoe ik er aan moet beginnen.

Ook ga ik morgen na 3 maand weer naar het Riagg, elke keer heb ik maar weer de afspraken verplaatst of afgezegd. Hierin merk ik ook dat ik dat niet meer moet doen, denk denken als ik me een week goed gevoeld heb, dat ik de hele wereld wel weer aankan en dat is en blijft nog wel mijn val kuil.

 

Wil proberen toch wel weer vaker naar het Riagg te gaan, kijken of ik zo alles weer een beetje op een rijtje kan krijgen in mijn hoofd.

 

Liefs, Luna

Er is al weer een tijdje verstreden, ben inmiddels gezetteld in mijn nieuwe huisje... Nieuwe baan en daar heb ik het ongelovelijk naar mijn zin. Het gaat erg goed met mijn werk en opleiding tegelijk.

De eeste examens zijn al afgerond.

 

Maar ook vind ik het moeilijk om voor mezelf te zorgen, nu ik zelfstandig woon. Iedere avond weer eten te koken om juist gezond te blijven doen en niet de hele avond maar te gaan snaaien omdat ik niks gegeten heb.

Ook heb ik inmiddels een abonnement op de sportschool.. om meer te gaan bewegen! Om weer op het goede pad te belanden...

Dit valt me allemaal erg tegen!

 

Het wil niet zoals ik wil, ik kom aan inplaats van dat ik afval... ik heb nog nooit zo veel bewogen als de afgelopen tijd en ik let op mijn eten. Maar toch... krijg ik het niet voor elkaar om het op het juiste pad te krijgen!

 

Even zit ik in de knoop met mijn lichaam, heb er altijd al niet positief overgedacht, maar op geven moment kon ik mijn lichaam accepteren. De acceptatie over mijn lichaam is volledig verdwenen!

Grrr waarom gaat het zo moeilijk om wat kilo af te vallen en dan het gewicht vast te blijven houden.

 

Liefs, Luna

ps. hopelijk binnenkort een logje dat het beter gaat

OH OH!!!!

Moet me gaan schamen, dat ik nog niet eens het goede nieuws met jullie gedeeld heb!

 

Ik ben aangenomen, vanaf 1 mei ga ik werken en leren variant doen van de opleiding verpleegkundige. Heb er inmiddels heel erg veel zin in. Er zijn al vervolg gesprekken geweest om verdere dingen af te handelen en van beide partijen nog altijd heel erg enthousiast!

 

Dat betekend dat er een boel gaat veranderen niet alleen dat ik nu 36 uur per week ga werken en mijn opleiding daarnaast nog is moet blijven doen. Maar ook dat ik het huis uit ga. Het ziekenhuis waar ik ga werken heeft een paar huizen.... 1 van die huizen kom ik te wonen met 3 andere mensen. Dat betekend dat ik een gezammelijke badkamer, keuken, woonkamer heb maar wel mijn eigen slaapkamer.

 

Mijn ouders gaan inmiddels echt beseffen dat ik het huis uit ga... ik ben benieuwd hoe dat verder uit gaat pakken en hoe ze daar verder op zullen reageren en hoe die ontwikkelingen verlopen. Denk dat het beste is voor mij. De manier waarop het de laatste tijd thuis gaat is niet om over naar huis te schrijven, ik kan nu lekker mijn eigen leventje op gaan bouwen mijn eigen sociale contacten.

 

Tot zo ver mijn ontwikkelingen in dit proces!

 

Liefs, Luna

De tijd vliegt voorbij!

 

Het is me niet gelukt om eerder wat op papier te zetten, het was een gaos in mijn hoofd... vond het daarom veelste moeilijk om dingen te verwoorden.

Mijn laatste log ging over intake bij het Riagg. Inmiddels heb ik daar al wat vervolg gesprekken gehad. De 1 verliep beter als de andere. Er zijn voornamelijk veel herinneringen naar boven gehaalt waar ik op die momenten geen raad mee wist.

 

Het gaat nu redelijk goed met me, met de gevoelens en herinneringen die nog wel aanwezig zijn kan ik redelijk goed omgaan. Werd 's nachts nog wel is helemaal in paniek wakker als ik een vreselijke droom had gehad, ook dit weet ik nu beter te plaatsen. Vind het vreselijk om die herbelevingen te hebben, maar probeer er rustiger onder te blijven.

 

Voor de rest gaat het goed op school, druk bezig met een sollicitatie voorbereiden. Donderdag heb ik een sollicitatie gesprek bij een ziekenhuis. Als ik hier wordt aangenomen ga ik overschakelen van BOL naar BBL opleiding. (dus werken en leren) Als dat allemaal in gang wordt gezet gaat er een boel veranderen voor mij. Ga ik uit huis en kan ik echt mijn eigen dingetjes gaan doen zoal ik die wil! Kijk hier enorm naar uit! Afwachten hoe donderdag het sollicitatie gesprek verloopt en of ik aangenomen ga worden!

 

Een tijdje geleden vertelde ik in een logje dat het lieve kleine meisje nog maar een maand te leven had... dat kleine ding van nog geen jaar vol kanker zat.

Helaas hebben we daar inmiddels afscheid van genomen. Het was vreselijk om zo het nieuwe jaar te moeten beginnen. Hopelijk heeft ze nu haar rust gevonden!

 

Zal proberen na donderdag nog even een berichtje er op te zetten hoe mijn sollicitatie gesprek is verlopen!

Liefs, Luna

Het is inmiddels al weer een maand geleden dat ik wat van me afgeschreven heb, het is de laatste tijd zo druk, dat ik het soms wel wil om wat van me af te schrijven maar er dom weg niet aan toe kom.

 

Het gaat de laatste paar weekjes eigenlijk niet zo heel erg goed, veel last van buikpijn en mijn gevoelens heb ik ook niet helemaal goed onder controle!

Volgende week vrijdag heb ik intake gesprek bij het Riagg. Dit maakt me nu al erg gespannen, wat moet ik van het gesprek verwachten? Ik weet dat het een intake is om te kijken wat voor therapie het beste bij me past, maar dat betekend dus ook dat ik veel dingen direct de eerste keer al op tafel moet gooien (Eigenlijk alles). Hier zie ik heel erg tegen op, ik ga echt mijn best doen om het te vertellen maar er zijn dingen die krijg ik gewoon niet over mijn lippen. Moet daar toch echt nog een manier voor bedenken hoe ik dat moet gaan aanpakken.

 

eind oktober heb ik mijn verjaardag gevierd, ben al weer een jaartje ouder geworden! :) het was een leuke dag en heb ook heel erg genoten, op mijn verjaardag zelf was mijn eerst stage dag. Ik loop inmiddels al weer 3 weken stage, nog 1 week en dan zit het er al weer op dus het is nog te overzien. 4 weekjes maar en vind dat eigenlijk best wel heel erg jammer. Heb het erg naar mijn zin op mijn stage.

Het is alleen de laatste week een beetje zwaar, ik moet ineens veel energie hebben die ik al niet had de laatste tijd. Er zijn bewoners op onze afdeling die heel erg ziek zijn geworden afgelopen week en dus extra zorg nodig zijn. Dit betekend dat het even jammer is dat je een stagere bent, maar op dat moment trekken ze daar weinig van aan en loop je maar gewoon even mee zoals de rest dat ook moet doen.

Nu vind ik het sowieso al heel erg moeilijk om aan te geven wat IK wil leren, en dat moet eigenlijk iedere ochtend weer. Dit schiet er nog al is in, voel me dan vaak tot last en heb zoiets niet zeuren en gewoon door doen. Maar 5 dagen in de week werken van ;s morgens kwart voor 7 tot 's middags half 4 is toch wel heel erg zwaar.

Vanmiddag is me dat ook behoorlijk op gebroken ik slaap 's nachts niet zo heel erg goed en vanmorgen was ik dus helemaal kapot. Om half 2 heb ik gezegd, dat ik naar huis ging. Hield het niet langer vol om nog mee te draaien op de afdeling!

 

Ga vanavond erg vroeg naar bed en hopelijk lukt het morgen wel om mijn dag vol te maken!

 

Liefs, Luna

Hoe mooi ik in mijn vorige log nog kon vertellen over dat ik verliefd was, en niet z'n klein beetje ook. Kan ik jullie helaas nu vertellen dat het weg is. Nou ja mijn verliefdheid nog niet helemaal maar bij hem helaas wel. Ik had gehoopt en gedacht dat dit een andere jongen zou zijn, anders als al die andere. Helaas....

 

Daar heb ik het ook best moeilijk mee gehad afgelopen week, maar ja het is helaas niet anders en kan me er nu ook redelijk overheen zetten, vooral na hoe die zich nu gedraagt. Wil hem zo eigenlijk niet eens meer zien!

 

Voor de rest gaat het allemaal redelijk goed, erg druk op school nog steeds, maar we zijn naar de vakantie aan het toe werken. Aankomende week moet er nog een boel gebeuren, maar er zitten toch ook wel leuke dingen tussen zoals bijvoorbeeld een excursie!

Vrijdag ben ik gelukkig al vrij en dan kan mijn vakantie beginnen. MIjn sollicitatie brief is inmiddels ook de deur uit voor de BBL opleiding en nu maar hopen dat ik word uitgenodigd voor sollicitatie gesprek.

 

Vandaag is de verwijzing ook gekomen, eindelijk na veelste lang wachten. Het bleek dat de huisarts hem vergeten op te sturen was. Daar was ik helemaal niet blij mee want ik merk hoe langer het duurt, hoe verder we zijn, hoe meer ik terug zak.

Het ging eigenlijk vrij goed, maar ik sta stil. Geen positieve veranderingen wat er veranderd is helaas alleen maar negatief.

 

Hopelijk kan ik binnen kort weer met beter nieuws komen!

Liefs, Luna